مي گويم نمي دانم دلتنگي است يا بي قرري، هر چه هست، بدجوري بر قامت و روحم پيچيده.

مي گويي در سايه هاي دلتنگي، در جست و جوي نور باش، كه سايه در نور متولد مي شود،سايه نشاني از نور است.

مي گويم خيالي واهي بودي، رفتي، فراموش شدي، به دست باد سپردمت.

مي گويي كاش فراموشم مي شد، چقدر خاطره هست كه روحم را زير و رو مي كند.

مي گويم خاطراتي كه به ديد تجربه به آن مي نگرم. دود شد، خاك شد، باد شد.

درست است خاطرات گاهي از هزار گنج ارزشمند، ارزنده تر است زيرا درس هايي براي آموختن

 و نشانه هايي ارزشمند براي ايجاد تغييرات بزرگ است.

درس هايي آموختم كه حال شادم ولي گاهي حسرت عمر از دست رفته ام را مي خورم، اي كاش زودتر متوجه شده بودم.

هميشه دوست داشتم تجربه كنم، ولي گاهي لازم است از تجربيات ديگران استفاده كنيم،خود تجربه كردن هميشه به نفع ما نيست.

الان تغييراتي در زندگيم احساس مي كنم كه با آن شاد شادم.

مي گويي دلم تنگ شده براي صميميت ساده كودكي كه انگار در روح اغلب مردم غايب است.

مي گويم مي دانم وقتي تو دلتنگي با اينكه فراموش شدي خوابت را مي بينم، ولي دير شده، اي كاش بچگي نمي كردم.

مي گويي از دردهايم بي خبري، صدايت از جاي گرم در مي آيد.

مي گويم ناشكري نكن، زندگي در جريان است، ولي با دردهايت مرا به ياد آور كه چه كردي با دل و احساسم.

درد نشاني از احساس است و حس نشاني از وجود داشتن ولي تو اين احساس را پنهان كردي و اين بزرگترين گناه تو بود.

مي گويي به چه دل خوش كنم با اين همه بدبياري هاي پي در پي؟

مي گويم خود كرده را تدبير نيست، تو ترسيدي، ترس عامل اين همه دلتنگي تو است

 ولي باز هم مثل هميشه مرا مقصر اين همه دوري مي داني.

فكر مي كردم دوري نمي  تواندعشق ديرينه ما را از بين ببرد ولي تو راست مي گفتي از دل برود هر آنكه از ديده رود.

پس مي بيني خود كردي، ولي زندگي ادامه دارد، زندگي كن ، فراموش كن.

و باز هم مي گويم دلتنگي ممنوع، نا اميدي ممنوع، ترس و هراس ممنوع.

روزهاي روشني دارم به هيچ وجه حاضر نيستم گذشته اي را تكرار كنم كه تمام وجودم را آكنده از غم كرد.

گذشته اي كه بهترين دوران زندگيم را هدر داد و زير سوال برد.

من با تو شاد نبودم،شادي و آزادي من در زندگي حال و آيندام بي تو خلاصه مي شود.

ولي در خلوت خود، در پنهان و بدون اطلاع تو مي گويم فراموشم مكن هرگز فراموشت نخواهم كرد با همه بدي هايت.

دلتنگي ممنوع.